Szkota polska
Pomocne artykuły: | |W latach pięćdziesiątych pojawiła się w filmie tak zwana szkoła polska, w której od początku współistniały dwie tendencje - heroiczno-patetyczna, której patronował Andrzej Wajda (Pokolenie 1955, Kanai 1957, Popiół i diament 1958, Lotna 1959, Popioły 1965) i tendencja polemiczna podważająca narodowe mity; związana z Andrzejem Munkiem (Eroica 1959, Zezowate szczęście 1960), Stanisławem Różewiczem (Świadectwo urodzenia 1958, Wolne miasto 1961) i Kazimierzem Kutzem (Krzyż walecznych 1959, Ludzie z pociągu 1961). Rozkwit polskiej szkoły filmowej był możliwy dzięki takim aktorom, jak Z. Cybulski, E. Dziewoński, B. Kraftówna, T. Janczar i scenarzystom, jak M. Hłasko, K. Brandys, T. Konwicki, S. Dygat. Pod naciskiem władz szkoła polska w filmie kończy się w połowie lat sześćdziesiątych.
Zobacz też: | |